LITERATUUR

Broda Barnes, Lawrence Galton
Hypothyroidism, The Unsuspected Illness
1976 Harper Collins
(verkrijgbaar via www.Brodabarnes.org)

 

Nederlandse vertaling (De trage schildklierwerking, de niet herkende ziekte) verkrijgbaar via www.succesboeken.nl 

 

Broda Barnes schreef dit baanbrekende boek op grond van zijn 35-jarige ervaring met de behandeling van hypothyreoïdie-patiënten, veelal patiënten die volgens de gangbare tests geen schildklierpatiënt zouden zijn.
Barnes en co-auteur, medisch journalist Galton leggen in het boek op een prettig leesbare manier uit wat de schildklier is, hoe hij werkt en welke symptomen en klachten het gevolg kunnen zijn bij disfunctioneren van de schildklier.
Op grond van zijn behandelingservaring concludeert Barnes dat veel patiënten wier problemen als psychosomatisch werden bestempeld, evenals velen die werden beschuldigd van hypochondrie, slachtoffers zijn van onontdekte hypothyreoïdie.
De verschillende tests deugen niet volgens Barnes, omdat zij niet aangeven wat werkelijk telt, nl. een indicatie geven van de hoeveelheid hormonen die beschikbaar is en wordt gebruikt in de cellen.
Het meten van de lichaamstemperatuur en het klachtenpatroon van de patiënt zijn voor Barnes de belangrijkste indicatoren om een schildklierziekte vast te stellen.
Barnes wijst op onbekende en onvermoede relaties van hypothyreoïdie met andere aandoeningen, zoals artritis, diabetes, obesitas, te hoog cholesterol, menstruatieproblemen, onvruchtbaarheid en psychische klachten zoals depressie, angst, het horen van stemmen en psychosen.
Het is nooit te laat om te gaan behandelen volgens Barnes. Aan de hand van tal van praktijkvoorbeelden beschrijft hij hoe zelfs bij als hopeloos beschouwde gevallen resultaat werd behaald wanneer eenmaal de juiste diagnose was gesteld en de behandeling met natuurlijk schildklierhormoon werd ingezet. Bij twijfelgevallen is Barnes voorstander van een proefbehandeling.

 

Broda Barnes
Solved. The Riddle of Heart Attacks
(verkrijgbaar via www.brodabarnes.org/bookstore.htm)
Het boek werd in vertaling "Hartinfarcten. Het raadsel is opgelost" in 1983 opnieuw uitgegeven door J. Hertoghe. (niet meer verkrijgbaar)

 

Al in 1976 noemde Broda Barnes in zijn boek Solved, the Riddle of Heart Attacks schildklierdeficiëntie als één van de belangrijkste factoren die hartinfarcten kunnen veroorzaken.  Bij verminderde schildklieractiviteit kan namelijk atherosclerose optreden, een kransslagaderziekte waardoor de bloedtoevoer naar het hart vermindert met als symptomen pijn in de borststreek of kortademigheid.

Barnes vergelijkt in zijn boek  de uitkomst van de Framinghamstudie in Massachusetts, gepubliceerd in 1957, met de bevindingen in zijn eigen praktijk.
De Framinghamstudie volgde 5000 patiënten tussen 30 en 62 jaar gedurende een periode van 30 jaar. Doel van het onderzoek was om nieuwe risicofactoren voor het krijgen van hartinfarcten te ontdekken, wat niet het geval was. Bovendien, ondanks de propaganda over roken, voeding, beweging en onverzadigde vetten, werden elk jaar 30 nieuwe gevallen van hartziekte ontdekt, wat niet afweek van de normale frequentie in de periode voordat het onderzoek plaatsvond. Dit liep op tot meer dan 600 gevallen in die 20 jaar. In zijn eigen schildkliertherapiegroep trof Broda Barnes gedurende eenzelfde periode slechts 4 nieuwe gevallen op 2000 patiënten aan. Dat er in zijn praktijk zo weinig hartziekten voorkwamen is volgens Barnes dan ook het gevolg van het feit dat hij veelvuldig schildkliertherapie toepast, ervan uitgaande dat ongeveer de helft van de bevolking lijdt aan enige mate van schildklierdeficiëncy. Belangrijk hulpmiddel bij het stellen van de diagnose is daarbij het meten van de lichaamstemperatuur, ’s morgens voor het opstaan, rectaal gemeten. Is de temperatuur structureel lager dan 36.7 C dan wijst dit op een mogelijk schildklierprobleem. Door middel van bloedtesten worden lang niet alle gevallen van schildklierdeficiëncy ontdekt.

 

 

Ridha Arem, M.D.
The Thyroid Solution. A Mind-Body Program for Beating   Depression and Regaining Your Emotional and Physical  Health
New York (Ballantine Books) 1999
ISBN 0-345-42920-6

 

Ridha Arem, endocrinoloog, is een autoriteit op het terrein van schildklieronderzoek.
Uiteraard, zoals van een endocrinoloog verwacht mag worden, bevat het boek uitvoerige informatie over de verschillende schildklierziekten, de lichamelijke en psychische symptomen, de verschillende tests die er zijn en hoe die te interpreteren en de behandeling van de ziekte. In het boek werkt Arem zijn eigen T4/T3-protocol uit. Maar wat dit boek, dat  voorzien is van tal van patiëntengeschiedenissen, zo bijzonder maakt is de focus op de relatie tussen schildklierziekten en de chemie van de hersenen. Het wordt tijd, volgens Arem, dat schildklierhormonen worden herkend als de sleutel voor de hersenchemie. Het is een paradox dat dokters in de 19e eeuw juist mentale symptomen beschreven en demonstreerden, terwijl moderne artsen die schildklierpatiënten behandelen de schildklierziekte alleen zien als een kwaal met fysieke symptomen.
In zijn boek gaat Arem uitvoerig in op de mentale effecten die kunnen optreden, zoals depressie, angst en stemmingswisselingen.
Arem laat zien wat er in de hersenen gebeurt wanneer de schildklier in disbalans is en hoe het evenwicht kan worden hersteld door de toediening van hormonen. Schildklierhormonen, aldus Arem, zouden weleens de serotonine van het nieuwe millennium kunnen zijn. En met dat schildklierhormoon bedoelt Arem dan vooral T3 als actief antidepressivum.
Arem gaat in op het effect van schildklierdisbalans op het metabolisme, het gewicht, sexualiteit en relaties (verandering van persoonlijkheid).
Hij bespreekt de overlappende symptomen met CVS en fibromyalgie en omdat schildklierproblemen vooral vrouwen treffen besteedt hij veel aandacht aan thema’s als onvruchtbaarheid, miskramen, postpartum depressie, premenstrueel syndroom en de menopauze.
Ook bevat het boek een hoofdstuk over een schildkliervriendelijke levenswijze met aanbevelingen voor de voeding (veel proteïnen, veel koolhydraten, weinig vet, weinig suiker), voedingssupplementen en een opbouwprogramma van oefeningen, variërend van yoga tot zwemmen en fietsen.
Wat u niet in het boek zult vinden is een alternatieve/complementaire kijk op de diagnose en behandeling van schildklierziekten. De TSH is heilig en er is maar één schildklierhormoon, het synthetische.

 

Barry Durrant-Peatfield
The Great Thyroid Scandal and how to survive it
2002 Barons Down Publishing
ISBN 0954420306

Tweede editie: Your Thyroid and how to keep it Healthy

 

De boeken van dokter Barry Durrant-Peatfield geven een uitstekend overzicht van schildklierziekten en alternatieve behandelingen met  natuu­rlijke klierextracten en bijnierondersteuning. Iedereen die met schildklierpatiënten en hun behandeling te maken heeft zou deze boeken over de diagnose en de behandeling van schildklierziekten moeten lezen. De auteur toont aan dat de moderne geneeskunde de schildklierziekte niet erg goed begrijpt. De missie van Dr Barry Durrant-Peatfield is mensen helpen om hun ziekte te begrijpen, en hen leren hoe ze hun gezondheid terug kunnen krijgen.

Dr. Barry Durant-Peatfield verwierf een goede reputatie door succesvolle behandeling van veel patiënten met schildklier- en bijnierproblemen. Hij schrijft: "Als de hypothalamus-hypofyse-bijnier-as is beschadigd, kan het immuunsysteem nooit volledig herstellen; het resultaat: de patiënt is vaak ziek, met ogenschijnlijk steeds terugkerende virusinfecties of andere ziektes, onder andere ook parasieteninfecties."
In 1980 begon hij een eigen praktijk. Twintig jaar lang voelde hij zich vrij in zijn relatie tot patiënten. Hij leerde hoe belangrijk het goed functioneren van het kliersysteem is en welke rol de schildklier speelt bij het ontstaan van ziekten. Een inspiratiebron was Dr Broda Bar­nes. Zijn belangstelling voor schildklierziektes nam toe, toen hijzelf hypo bleek te zijn.

Dr. Durrant-Peatfield is geen fan van alleen maar bloedtesten om een diagnose te stellen, omdat die nog al eens falen in het herkennen van hypothyreoïdie. Hij stelt ook vragen bij de behandeling met alleen maar een supplement voor T4. Om allerlei redenen die hij in zijn boek toelicht denkt hij dat het niet mogelijk is voor het lichaam om T4 om te zetten in T3.

Om de duizenden patiënten te helpen die niet binnen strikte definities vallen, moesten dr. Peatfield en andere artsen de grenzen van de geaccepteerde medische praktijk overtreden, in de wetenschap dat zij daarmee hun licenties riskeerden. In mei 2001 werd zijn medische licentie ingetrokken, waarmee hij slachtoffer is geworden van de heksenjacht die de General Medical Council geopend bleek te hebben op artsen die volgens onorthodoxe methoden werken (1). Het was een slechte dag voor schildklierpatiënten in de UK. Een van de beste en geliefdste artsen, Barry Durrant-Peatfield, was voor 18 maanden zijn bevoegdheid kwijt dankzij de General Medical Council (2).

Zijn behandeling omvat het zoveel mogelijk uitsluiten van gifstoffen in het milieu (waar de schildklier misschien ook van gaat haperen), ondersteuning van de bijnieren en een zorgvuldig aangepast dieet. Zijn medicijn is - en dat bracht hem in direct conflict met het medische establishment - gedroogd schildklierpoeder van varkens, normaal van het eind van de negentiende eeuw tot rond 1980 toen synthetisch thyroxine ontwikkeld werd -. Dr Peatfield weet dat het beter wordt verdragen, beter wordt opgenomen en effectiever is dan synthetisch thyroxine.

Volgens de meeste artsen geven bloedtesten altijd een duidelijke uitslag, maar de praktijk wijst anders uit. Soms is hypothyreoidie namelijk helemaal niet in het bloed zichtbaar. Dokter Durrant-Peatfield heeft beschreven waarom bloedtesten niet altijd goed werken. Hij behandelt patiënten met verschijnselen van hypothyreoïdie en volledig normale testuitslagen met succes. Hij stelt de diagnose aan de hand van de klachten en de symptomen. Is er toch een 'bewijs' nodig, dan gebruikt hij de 24-uurs urinetest van het Europese Laboratorium voor Nutriënten te Bunnik. Het voorkomen van hypothyreoïdie in de familie kan een extra aanwijzing zijn dat je problemen door de schildklier komen: hypothyreoidie is erfelijk. (Heb je familieleden met depressies, fibromyalgie of ME, prikkelbare darmsyndroom of iets dergelijks dan kan het zijn dat zij eigenlijk ook hypothyreoïdie hebben) (3).

"Enkele principes zijn de basis voor het begrijpen van ziekte en dood. Ze zijn niet ingewikkeld, maar worden vergeten in een medische wereld die aan symptoombestrijding doet met veel medicijnen, sommige daarvan gevaarlijk, maar niet zoekt naar de achterliggende oorzaak. Eén principe is dat je luistert naar de persoon tegenover je. De meeste mensen weten wat er mis is met hen, alleen: er luistert niemand. Ik ben ervan overtuigd dat de arts en de patiënt een team moeten worden, naar elkaar moeten luisteren, van elkaar moeten leren.
Een ander principe is dat het niet moet gaan om behandelen van ziekte, maar om het herstellen en handhaven van de gezondheid. Bijvoorbeeld door onderzoek naar voedselallergieën. Schimmels kunnen schade aanrichten en chronische ziekten veroorzaken: suikerziekte, longkwalen, auto-immuunziekten, inclusief schildklier- en bijnierziekten. Ik heb vooral ervaring met stofwisselingsziekten. Aan de ene kant van het spectrum is er de falende schildklier en aan de andere kant het falen van de bijnieren. Beide worden gestuurd door de hypofyse die onder stress of ziekte, of een vertraagde stofwisseling, een wisselende controle op beide klieren heeft. Of, erger nog, de hypothalamus die de hypofyse controleert is aangetast." (4)

Dr Barry Durrant-Peatfield wijst er in zijn boek ook op dat beweging zo ontzettend belangrijk is voor de schildklier, om de “bloodflow through the endocrine glands” te stimuleren. De meeste schildklierpatiënten voelen zich daadwerkelijk beter na inspanning en vaak voelen ze zich moe na lang stilzitten. Verderop in het boek, in het hoofdstuk “refined carbohydrates, the great enemy” wijst hij erop dat geraffineerde koolhydraten een groot probleem zijn voor de schildklier en niet het vetgebruik. Hij adviseert om tussen de 40 en 60 gram koolhydraten per dag te gebruiken. Daar zit een gemiddeld mens al snel aan als je bedenkt dat een boterham al 15 gram koolhydraten bevat. Ook noemt hij de belangrijkste vitamines en mineralen zoals de vitamines A en D, selenium, zink en jodium.

Dr. Durrant-Peatfield is ervan overtuigd dat door het gebruik van natuurlijk medicijn en een aangepast dieet de gezondheid hersteld kan worden. 

Besproken door Josine Thomassen
___________________________________________________________________________
1. Bron: blog.seniorennet.be
2. Bron: thyroid.about.com/library/weekly/aa051301a.htm
3. Bron: www.xs4all.nl/~fredb/FibroHypo
4. Bon: Thyroid-Disease.org.uk (16 mei 2006)

 

 

Diana Holmes Tears behind closed Doors
Normandi Publishing Ltd., 1998, reprint 1999, 2000
ISBN 0-9543106-0-8

 

Een veelzeggende titel van haar boek waarin Diana beschrijft hoe ze na 23 jaar, jaren waarin zij zieker en zieker werd, telkenmale een verkeerde diagnose kreeg en dus ook een verkeerde behandeling, eindelijk de juiste diagnose, hypothyreoïdie, kreeg. Een diagnose die nimmer werd gesteld omdat haar TSH door de jaren heen binnen de normaalrange viel.
Op dat moment was zij al in een rolstoel beland en hoorde zij stemmen, iets wat zij angstvallig verborgen hield voor de artsen uit angst dat zij haar zouden opsluiten in een psychiatrische inrichting.
Nadat dokter Durrant-Peatfield, een arts die door het artsenestablishment in Engeland niet serieus wordt genomen, de juiste diagnose had gesteld en de behandeling met het natuurlijke hormoon Armour werd gestart ‘ontwaakte’ ze langzaam en verdwenen mettertijd al haar klachten. Na elf maanden behandeling kon zij nauwelijks geloven hoe goed zij zich voelde.
Met recht van spreken stelt zij in haar boek de TSH-test ter discussie, maar niet alleen in haar boek, zij heeft zich in de artsenwereld opgeworpen tot een strijdster voor de belangen en het welzijn van (onontdekte) schildklierpatiënten.
In het boek zijn verhalen van tal van andere schildklierpatiënten opgenomen, het bevat een schat aan informatie over schildklier- en aanverwante ziekten, alsmede de correspondentie die zij voerde met vooraanstaande gezondheidsorganisaties.

 

 

 

Anneke Spaaks
Moe, Angstig, Depressief  

Gedruk exemplaar, inclusief verzendkosten €16,-
E-Book (PDF bestand) €6,-

Hoe u het boek kunt bestellen ziet u hier

 

MAD  - Moe, Angstig, Depressief zijn enkele van de symptomen van een lichamelijke aandoening die door artsen vaak niet wordt herkend waardoor adequate behandeling uitblijft.

MAD, gek, omdat het om een ziekte gaat waar naar schatting één op de tien mensen aan lijdt en die wel degelijk gediagnosticeerd en met goed resultaat behandeld kan worden, zoals in dit boek wordt aangetoond.

MAD is het persoonlijke verhaal van een schildklierpatiënte over haar ziekteproces en uiteindelijke genezing dankzij complementaire artsen die de juiste diagnose stellen, omdat zij vertrouwen op hun klinische blik en de gangbare TSH-test ter discussie stellen.

MAD is geschreven in dagboekvorm, er wordt ingegaan op de controverse tussen reguliere en complementaire artsen m.b.t. de diagnosticering en behandeling van hypothyreoïdie, de strijd die geleverd moet worden om als patiënt erkend te worden en de heilzame werking van natuurlijk schildklierhormoon. Het boek is voorzien van een voorwoord geschreven door dokter Linschoten en dokter Hibbeln en bevat literatuuropgave.

 

 

Mary Shomon
Living well with Hypothyroidism. What your doctor doesn’t tell you…   that you need to know

2000 Harper Collins Publlishers Inc,
ISBN 0-380-80898-6

Tweede herziene editie
2005, Harper Collins/Harper Resource
ISBN 0-060-74095-7

(het boek kan online besteld worden via Amazon.com)

 

Dit is het eerst van de vele boeken die ‘patiëntadvocate’ Mary Shomon over schildklierziekten heeft geschreven. In haar boek bespreekt zij zowel de reguliere als alternatieve diagnostisering en behandeling van hypothyreoïdie, bekritiseert zij artsen die niet willen luisteren naar de klachten van patiënten maar zich verlaten op de uitkomsten van bloedtesten en uitsluitend synthetische medicatie voorschrijven, besteedt zij aandacht aan hypothyreoïdie en gewicht, hypothyreoïdie en depressie, hypothyreoïdie en onvruchtbaarheid en zwangerschap, hypothyreoïdie bij kinderen en hypothyreoïdie na schildklierkanker.
Living well with Hypothyroidism informeert en motiveert de lezers om de symptomen te herkennen, de juiste diagnose en behandeling te krijgen en leert aan de hand van een breed scala aan bruikbare tips hoe je werkelijk prettig kunt leven met hypothyreoïdie.
Sinds het boek in 2000 verscheen zijn er al 150.000 exemplaren van verkocht.
Een tweede herziene versie verscheen in 2005. Dit boek bevat tal van updates en nieuwe hoofdstukken, zoals bijvoorbeeld over vitaminen, kruiden en supplementen, over vermoeidheid en over hypothyreoïdie gedurende de menopauze en bij senioren.
Een groot aantal pioniers in de behandeling van mensen met hypothyreoïdie was bij de totstandkoming van het boek betrokken, waaronder Kenneth Blanchard, David Brownstein, Joseph Mercola, Richard Podell, Richard Shames en Jacob Teitelbaum, om er slechts enkele te noemen.

 

 

Janie Bowthorpe. M.E.D.
Stop the Thyroid Madness
A Patient Revolution Against Decades of Inferior Thyroid Treatment

2008, Laughing Grape Publishing
ISBN 978-0-615-14431-3
(het boek kan besteld worden via de website van Janie Bowthorpe, www.stopthethyroidmadness.com, of via www.Amazon.co.uk )

 

In het eerste deel van het boek beschrijft Janie Bowthorpe haar eigen geschiedenis. Later worden de resultaten van Armour (natuurlijk schildkliermedicijn) vergeleken met Synthroid (synthetisch medicijn), het gaat over de onbetrouwbaarheid van de TSH test en over het falen van de bijnieren in verband met hypothyreoïdie. Ook worden Ferritin en Iodine besproken.

Stop the Thyroid Madness is een heel belangrijk boek dat de behandeling van hypothyreoïdie gunstig beïnvloedt en zal beïnvloeden. Janie heeft een revolutie ontketend: duizenden patiënten vragen nu om een betere behandeling.  

De standaardtests voor trage schildklierwerking laten de diagnose maar al te vaak niet zien en de patiënt wordt met overduidelijke symptomen naar huis of naar de psychiater gestuurd met de mededeling dat het ‘tussen de oren’ zit of te maken heeft met stress. Wordt er wél een juiste diagnose gegeven, dan vertoont de schildklier al vergevorderde onderactiviteit.

Helaas vindt de ‘behandeling’ plaats met synthetisch in plaats van natuurlijk, dierlijk schildklierhormoon waardoor je schildklier uiteindelijk zal afsterven, als hij niet in een stadium daarvoor al een zware ontsteking of zelfs kanker oploopt. Bovendien gaan je symptomen op de lange termijn niet weg en zullen alleen maar verergeren, met daarnaast een ernstig risico voor andere klachten, zoals botontkalking.

De Amerikaanse Janie Bowthorpe was zo’n patiënt en zij besloot het zelf op te lossen. Haar boek uit 2008, dat treffend ‘Stop de schildklierwaanzin’ heet, verwoordt in weinig verhullende termen de frustraties van schildklierpatiënten wereldwijd die zich uiteindelijk tot haar wenden: Gezien door de ogen van schildklierpatiënten zijn doktoren visieloze, alles over één kam scherende, pillenvoorschrijvende, medische beroepszombies geworden.

In het radioprogramma 'The Livin’ La Vida Low-Carb Show' met Jimmy Moore, eindigde Jimmy zijn speciale programma The Truth About Thyroid Week met een interview met Janie Bowthorpe. Ik heb ernaar geluisterd. Janie is geen arts, maar een leek en autodidact. Zij leed jarenlang aan een niet herkende schildklierziekte waardoor ze nu hevig gefrustreerd is over het conventionele artsenbestand en waardoor ze nu alles over schildklierziektes weet en niet alleen zichzelf goed kan verdedigen, maar ook andere patiënten.  

Zij zegt: Mijn naam is Janie. Ik ben de dochter van een moeder met hyperthyreoïdie bij wie de schildklier operatief is verwijderd toen ze 22 was. Ik was jong, gezond en onoverwinnelijk! Maar terugkijkend, zie ik dat er iets raars aan de hand was na de geboorte van mijn tweede kind. Ik was 27 en binnen 9 maanden was ik 8 keer ziek. Het eindigde met longontsteking. Hetzelfde deed zich twee jaar later voor na de geboorte van mijn derde kind. Bovendien voelde ik me een vaatdoek. Ik kon mijn eigen kinderen niet langer dan een paar minuten dragen.

Toen ik 30 was en begon als fit­nesscoach, was ik na een uur lesgeven doodop, mijn hartslag bleef hoog. Om 8 uur 's avonds was ik kapot. Ik transpireerde erg veel, ik had het heel warm, mijn hart bleef tekeergaan en ik kon niet slapen, terwijl ik hondsmoe was. 's Morgens voelde ik me alsof ik door een vrachtwagen met 18 wielen was overreden en tegen een betonnen muur was gegooid. En dit allemaal na één uur lesgeven. Na een jaar werd de diagnose “bor­der­line hypothy­roid” op me geplakt met een TSH van 5. Ik kreeg Synth­roid, mijn TSH kwam binnen de "normale waarden” en ze zeiden dat ik nu goed behandeld was. Maar ik bleef me precies hetzelfde voelen; ik moest mijn beroep van fit­nesscoach opgeven na slechts 2 1/2 jaar. Deze hel duurde 17 jaar, eerst met Synth­roid en later met Levoxyl, hoeveel ik ook innam. Ik kon niets buiten de deur doen met mijn kinderen zonder daarvoor een zware prijs te betalen; winkelen of wandelen met vrienden was uitgesloten; vakantie met familie was heel beperkt, omdat ik slecht reageerde op activiteit of de zon; na een kwartier volley­bal met de buurt waren mijn armen slap; ik kon niet lang staan of lang bewegen; ik had een lichte depres­sie; ik moest de hele tijd dutjes doen; als ik iets meer probeerde te doen buitenshuis, had ik daarna een dag rust nodig om bij te komen.

Ik heb duizenden dollars uitgegeven aan artsen, 17 jaar lang, maar iedereen vond dat ik goed was ingesteld. Niemand dacht dat er verder iets mis kon zijn met mijn schildklier. Ze dachten aan van alles: tests voor hypoglycemie, een spierbiopsie, mijn bloed werd onderzocht op álle hormonen, ik deed een looptest, ik nam betablockers, ik droeg een hartmonitor, enzovoorts, enzovoorts. Maar nooit was het mijn schildklier.

In 2002 was alles heel erg, ik kon niet langer dan 30 minuten achter elkaar staan. Ik huilde veel, maar in dat jaar gebeurde een wonder! Ik kon alleen maar achter mijn computer zitten, dus ik onderzocht dag in dag uit wat er met mij aan de hand kon zijn. Toen ontdekte ik zelf wat geen enkele arts mij had verteld. Ik werd behandeld met een verkeerd medicijn voor alleen T4 en werd vastgehouden binnen TSH-waarden. Ik ging natuurlijk schildklierhormoon slikken in juli 2002 en binnen korte tijd was ik beter! Mijn haar werd zachter, mijn depressie verdween, mijn armen en benen werden weer sterk en ik had de energie van een teenager. Sindsdien gaat het goed met mij!

Het is typisch een onzichtbare ziekte, onzichtbaar gemaakt door een blinde medische macht die jou normaal noemt als een inktvlek op een stukje papier het zegt. Je bent onzichtbaar als zieke, want ook al gebeurde dit alles zoals ik het beschreef, toch heb ik drie kinderen opgevoed, had ik mijn eigen sieradenlijn, hield ik grote huizen bij, maakte van elke Kerstmis, elke verjaardag iets speciaals, studeerde ik af, gaf ik college over zelfhulp, gaf ik een paar jaar les op een openbare school, participeerde ik bij archeologische opgravingen, en meer. Maar altijd betaalde ik de prijs.…Door alleen een medicijn te gebruiken voor T4 wordt elke mogelijke dispositie erger. Dat gebeurde met mij en nu ben ik gelukkig dat natuurlijk schildklierpoeder dat allemaal heeft opgelost.

In de herfst van 2002 begon ze een schildkliergroep op Yahoo om iedereen op de hoogte te brengen van natuurlijk schildklierhormoon. "We kwamen allemaal bij elkaar in onze frustratie en woede met betrekking tot de slechte behandeling van en éénzijdige kijk op schildklierpatiënten en dat werd eind 2005 een website: www.stophethyroidmadness.com. Ik wilde dat patiënten op de hoogte werden gebracht en dat ze verandering zouden doorvoeren bij hun artsen. Deze site is bedoeld voor miljoenen schildklierpatiënten op de wereld. Natuurlijk schildklierhormoon werkt."

 

Besproken door Josine Thomassen

 

Terug naar Schildklierstartpagina